მაქსი ჩემი შვილია, ბლოგზე რომ არასდროს მიხსენებია. ახლა ერთი თვისაა და ყველაზე მეტად მიყვარს.
უკვე ხედავს და ესმის, ცდილობს, გეკონტაქტოს. ხშირად იცინის და ინტონაციებს არჩევს.
თუ არ ჩავეხუტე, ისე ღამით არ იძინებს. ძალიან სასიამოვნო პროცესია, მაგრამ მე ვეღარ ვიძინებ, მეშინია, არ შემომეჭყლიტოს.
როცა მშობლებს ვუტოვებ და მეგობრებთან გავდივარ, მენატრება და გული მწყდება ყოველ გამოტოვებულ აღუსა და სიცილზე.
როცა სძინავს, ვღებავ, ვხატავ და შეკვეთებს ვასრულებ. თავისუფალი დრო თითქმის არ მაქვს, სულ მეძინება, დაღლილი ვარ, მაგრამ საკმარისია, გამიღიმოს, ყველაფერი მავიწყდება.
